Kruiningen

Kruiningen. Wie kent het niet? Nou, ik. Dom? Neu. Wereldvreemd? Dacht het niet! Maar ik kende het niet, tot vandaag.

Op de School voor Journalistiek leer ik vanaf vandaag radio en televisie maken. Tof! Opdracht van de dag: zoek nieuws in Kruiningen, Zeeland. Ga maar bellen. Dat komt dus neer op zoiets:

"Ja hallo met Simone, heeft u een nieuwtje voor mij?"

Het Dorpshuis had geen nieuwtje voor mij. En het twitter account van gemeente Reimerswaal (waar Kruiningen weer ondervalt, aangezien Kruiningen toch een fors inwonersaantal van 4000 mensen heeft) is privé. Een twitter account van een gemeente, privé? Klinkt logisch.

Maar, de website van de gemeente geeft hoop. Een belletje naar één van de twee basisscholen in Kruiningen biedt een nieuwtje. Bingo! Het nieuwtje is klein, maar fijn. Zoals we dat zeggen. Mijn opdracht is voltooid. Want nieuws is er, overal. Toch? Voor mij persoonlijk wel. Ik maak gewoon mijn eigen nieuws. Maak jij gewoon je eigen nieuws. Nieuwe kleding? Nieuws! Een nieuw boek? Nieuws! Een reisje geboekt? Nieuws! Het is jouw nieuws, mijn nieuws. Nieuws. Maar oude dingen zijn ook leuk.

Literatuur

Down Under

Reizen. Iets leukers ken ik niet - ondanks de oorpijn in het vliegtuig, lange wachttijden en het niet kunnen gebruiken van deo in het vliegtuig. In de zomer van 2011 ga ik samen met vriendin Marloes, die ik daar de toepasselijke naam Mary Lou zal geven, naar Nieuw-Zeeland en Australië. Voor zeven weken.

Nu de reis steeds dichter bij komt - een half jaar vliegt voorbij, denk ik maar - begin ik in boeken, op websites en in mijn fantasie routes te bedenken. Waar willen we heen? Hoe komen we daar? Wat willen we doen?

Tijdens mijn reis op het internet kom ik de gekste dingen tegen. "De douane in Australie vernietigt soms je schoenen, als ze vies zijn", waarom? "Ze willen geen bevuilde grond op hun land", aha. En op het meenemen van drugs naar China staat de doodstraf. Nice, we vliegen via Beijing. Niet dat ik drugs wil meenemen, maar you never know. Weleens docu's op Discovery Channel gekeken? Precies. Ik ook.

Anyway. We gaan erheen. Het komt goed. Dit wordt geweldig. Fantastisch. Ik heb er zin in!

Kijk voor de blog van Marloes hier: (http://www.iamheretobedifferent.blogspot.com/)

"If I can make it here, I can make it anywhere"

New York. Hier moet je zijn geweest. Minimaal één keer. Ik ben er nu twee keer geweest en ik ben nog lang niet klaar met deze wereldstad. De tweede keer voelde als thuiskomen - ik weet het, ik heb nog bijna niks gezien. Toch een paar tips! Bezoek alle culturele hoogstandjes die worden genoemd: ja, die 1576 traptreden van the Empire State Building zijn echt de moeite waard. Ga in de herfst of lente. Ga naar Little Italy en China Town. Shop 'till you drop én loop binnen bij Forever21. Dé winkel voor low budget kleding, schoenen en fan-tas-tische sieraden. De winkel is te vinden op Times Square, maar ga liever naar the store in de wijk Soho. Tegenover Forever21 ligt Union Square Park, hier zijn lokale kunstenaars met hun collecties te vinden. Ook zitten er gezellige locals die wel in zijn voor een potje schaak.

Klaar met shoppen? Is de koffie van de Starbucks op? Gewonnen met schaken?

Maak een wandeling over de Brooklyn Bridge. Neem de subway vanaf DownTown, richting Brooklyn, om zo over de brug terug naar de stad te lopen. Op deze manier loop je de skyline van The Big Apple tegemoet. Je bent even onderweg, maar genoeg dingen die het goed maken, zoals het prachtige uitzicht, de mooie kiekjes en het stukje wandelen is goed voor de calorieën!

Wat ik ook aan kan raden... Ach, ik kan nog heel lang door schrijven over deze stad...

The Brooklyn Bridge, New York.

I'm back

Sorry.

Ik was weg.

Nee. Ik was niet weg. Ik heb gewoon geen aandacht besteed aan deze blog. Twitter, Facebook en andere social media kregen mijn voorkeur. Waarom? De lengte! Kort. Korte zinnen, korte teksten, snelle boodschappen. Heerlijk!

Nu ben ik dus terug.

Dit keer is het anders. Hoop ik. Ik hoop te gaan bloggen. Lange verhalen. (Ja. Ik weet het. Dit is internet, dus niet té lang.) Ik zal proberen de meest spannende, leuke, vreemde, bizarre, maar bovenal: de meest interessante dingen uit mijn leven te digitaliseren. Ik zal je niet vervelen, of misschien ook wel. Ik doe mijn best. Enjoy!

Simone

Winter Wonderland

Pictures by Rozemarijn Groenewegen

Ik ben benieuwd naar wat de klimaat top in Kopenhagen gaat brengen. Terwijl iedereen in Nederland denkt dat de schade nog meevalt, ben ik al het slachtoffer van de eerste gevolgen. Er hoeven maar een paar regendruppels te vallen en ik ben al de Sjaak.
Na een lange dag op school kom ik op mijn weg naar huis een nieuwe rivier tegen. Hij is hier nu al de hele herfst en verlaat mijn pad niet. Dit betekent dat ik dit water dagelijks moet trotseren, want aan de andere kant van het water is mijn bestemming: mijn huis. En andersom natuurlijk: het treinstation.
Je mag er na het zien van de afbeelding vanuit gaan dat het trotseren van dit obstakel niet zonder slag of stoot gaat. Nee, ik moet eerst de keuze maken, ga ik door het water of door het gras? Meestal kies ik voor het gras, dan blijven mijn schoenen nog een beetje droog.
Maar kies ik voor het gras, dan moet ik nog de modder en hondenpoep ontwijken. En ik vergat haast te vermelden dat de waterkippetjes je om de oren vliegen.
En dit moet allemaal razendsnel, want doe ik er te lang over? Dan mis ik mijn trein.
Nee, doe mij maar strenge regels wat betreft het klimaat. Weg met de opwarming! Terug op de fiets allemaal!
Tot het zover is blijven mijn Uggs in de kast..

I'm watching you.

And if I'm not, I might be writing about you.

Telefoneren in de trein

Het zal je maar gebeuren.
Je zit in de trein, en moet iemand bellen. Je toetst het nummer en krijgt de desbetreffende persoon aan de lijn, je voert zachtjes een gesprek om verstoring van de rust in de trein te voorkomen.
Plotseling begint degene aan de andere kant van het gangpad te schreeuwen dat je in een stiltecoupé zit en dat het nou eens afgelopen moet zijn met al dat afleidende gedrag. 'Sorry, een momentje' is je reactie, en je maakt aanstalte om je gesprek te beïndigen.
Opgelost, niks aan de hand. Tot je telefoon uit je handen wordt getrokken door de zwaar geïrriteerde vrouw aan de andere kant van het gangpad.
Is dit gedrag tegenwoordig normaal? Kunnen wij niet meer gewoon beleefd zijn tegen elkaar? Moeten wij zoals deze vrouw, het voorbeeld van apen en onopgevoede kleine kinderen volgen bij het niet-krijgen van hun zin?
Gelukkig was ik niet de bellende persoon noch de vrouw aan de andere kant van het gangpad.
Maar ik mocht dit opmerkelijke tafereel wel met open mond aanzien.

Fairytales are real

Every girl wants to be a princess.
Why don't you give it a try?!